View More

Τoo Old To Rock n Roll, Too Young To Die: Μια βραδιά με τον θρύλο των Jethro Tull

Με εξαιρετικό setlist με σπάνιες εκτελέσεις και τους κλασσικούς αιώνιους ύμνους της ροκ μουσικής ο Ian Anderson και η παρέα του απέδειξε, για μια ακόμη φορά, τη διαχρονική δυναμική της κληρονομιάς των Jethro Tull. 

Χώρος
Θέατρο Βράχων
Ημερομηνία διεξαγωγής
23/9/2022
Φωτογράφος
Νίκος Ζαραγκόπουλος
Αλέξανδρος Τοπιντζής
Αλέξανδρος Τοπιντζής

 Αρκετός κόσμος επέλεξε να περάσει την πρώτη “κρύα” βραδιά του φετινού φθινοπώρου στο Θέατρο Βράχων, παρέα με την ζεστασιά του βρετανικού prog των θρυλικών Jethro Tull. Ο Ian Anderson, ως ένας σύγχρονος Σάτυρος, μας ταιριάζει σαν rock φυσιογνωμία και το ελληνικό κοινό τον αγαπά σαν δικό του άνθρωπο, αφού βλέπει έναν επίμονο καλλιτέχνη σε μια προχωρημένη ηλικία να μην δέχεται να συμβιβαστεί. Και για να είμαστε ειλικρινείς με αυτό που αυτό που ακούσαμε, ο συμβιβασμός είναι μια απαραίτητη προϋπόθεση για να απολαύσεις μια συναυλία των Jethro το 2022.

Το χρονοδιάγραμμα κύλησε τέλεια και στις 21.00 όλα ήταν έτοιμα να ξεκινήσουν, οι καρέκλες στην αρένα γέμισαν (οι εξέδρες ήταν μισοάδειες) και στο backdrop της σκηνής ελάχιστα πριν την έναρξη του show, έπαιξε ένα μικρό video προς τιμήν του prog rock και των συγκροτημάτων/καλλιτεχνών των ‘70s που το ανέδειξαν ως είδος. Ένας συγκινητικός φόρος τιμής των Jethro Tull, ως μια από τις τελευταίες περιπτώσεις που συνεχίζει να κάνει tour σε ολόκληρο τον κόσμο.

img_2499

img_2519

img_2553

Μοιραία, η συνειδητοποίηση της τελμάτωσης αυτής της εποχής ήρθε με τις πρώτες νότες του "For a Thousand Mothers" που (δεν) ακούσαμε από το καταπονημένο, από τον χρόνο, λαρύγγι του Ian Anderson. Ο Βρετανός παραμένει βέβαια εξαιρετικός όσο έχει το φλάουτο στο στόμα του και όπως πάντα κεφάτος και αεικίνητος επί σκηνής, δεδομένων των 75 ετών του. Η ενέργεια που συνεχίζει να διατηρεί είναι ένα πραγματικό θαύμα της φύσης και αυτό από μόνο του είναι ένα σπάνιο highlight που αξίζει να παρακολουθήσεις ζωντανά. Ο κρυστάλλινος ήχος και οι επιλογές της setlist αποζημίωσαν πλήρως το κοινό, αφού ακούσαμε το "Love Story" (είχε να παιχτεί από το μακρινό 2001), το υπέροχο "Hunt By Numbers" (από το J‐Tull Dot Com album του 1999), το αριστούργημα που ακούει στο όνομα Clasp από έναν σχετικά υποτιμημένο δίσκο (The Broadsword and the Beast, 1982) καθώς και το "Black Sunday" από το A album του μακρινού 1980. Προσωπικά αυτές ήταν και οι στιγμές που απόλαυσα, αφού ο Ian Anderson ήταν εμφανώς πιο άνετος να ερμηνεύσει, χωρίς να απαιτούνται δυνατότητες που από καιρό έχει απωλέσει. Ο πλουραλισμός των επιλογών καθώς και οι τρεις συνθέσεις του φετινού The Zealot Gene album που εκτελέσθηκαν άψογα ("Mine Is the Mountain", "The Zealot Gene", "Mrs Tibbets"), απλά ζέσταναν το κοινό για το κυρίως πιάτο.  

img_2581

img_2587

img_2456

img_2560

Προφανώς η πλειοψηφία ήταν εκεί για να ακούσει τις μεγάλες επιτυχίες -και αυτές χειροκρότησε με θέρμη και ζητωκραυγές. Τα "Living in the Past", "Bourrée in E minor", "Too Old to Rock 'n' Roll", "Too Young to Die", "Songs From the Wood", "Aqualung" και το encore με το "Locomotive Breath" είναι αιώνιοι ύμνοι της rock μουσικής και όταν σε αυτές τις τελευταίες παραστάσεις ενός μουσικού, μπορούν και συγκινούν ένα κοινό με διαφορετικές ηλικίες και μουσικά background, αντιλαμβάνεσαι πιο εύκολα την δυναμική που συνεχίζουν και έχουν.

img_2603

img_2610

 


ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ανταπόκριση από τη μεγάλη συναυλιακή επιστροφή του Jack Savoretti στην Αθήνα στο Tae Kwon Do στο

Φωτορεπορτάζ από το κυριακάτικο EDEN party του Plisskën Festival με deep-discο, house και electro

Top