The Membranes + The Spinners

34 χρόνια μετά τον τελευταίο τους ερχομό στην Ελλάδα, πρόσφεραν απλά μαθήματα για αρχάριους για το τι σημαίνει νευρικό, αδάμαστο post-punk, έχοντας ως αιχμή του δόρατος τον απίθανο John Robb...

Χώρος
Temple, Αθήνα
Ημερομηνία διεξαγωγής
6/2/2020
Φωτογράφος
Δημήτρης Καπάνταης
Ανδρέας Κύρκος
Ανδρέας Κύρκος
Δεν είχα λόγο να μην πιστεύω ότι θα ήταν χορταστική η βραδιά στο Temple με τους Membranes. Δεν περίμενα με τίποτα όμως τόση ενέργεια, τόσο πάθος και τέτοια ποιότητα στην παρουσία τους στη σκηνή. Τους βγάζω το καπέλο, αλήθεια.

Πρώτοι βγήκαν οι Αθηναίοι Spinners, ένα ροκ τρίο που διαθέτει πειθώ, από το οποίο δεν λείπει καθόλου ο ηλεκτρισμός. Το set τους ήταν δυνατό, με τραγούδια που βασίζονται απόλυτα στα εξωστρεφή ριφ της κιθάρας, βουτηγμένα μέχρι το κεφάλι μέσα στους ρυθμούς του garage.

Οι Spinners βγήκαν προς τα έξω αγέρωχοι και γεμάτοι αυτοπεποίθηση. Ακόμη και να ήθελες δηλαδή να κάνεις παρατηρήσεις για την εμφάνισή τους, δεν σου έδιναν το πάτημα, διαθέτουν δε ένα ανανεωτικό στυλ, το οποίο πατάει στο desert rock, αλλά φτάνει και ακόμα πιο πίσω, στο ψυχεδελικό ροκ. Έπαιξαν τόσο αθώα, τόσο άμεσα και απολαυστικά, ώστε ακόμη κι αν σε κάποιες στιγμές έδειχναν να πνίγονται μέσα στον ίδιο τους τον κιθαριστικό θόρυβο, μικρό το κακό.

Στη συνέχεια οι Membranes έδειξαν με απλά μαθήματα για αρχάριους, τι σημαίνει ανόθευτο punk rock. Στη σκηνή του Temple, έκαναν ένα μίνι σεμινάριο για το πώς τα παραπανίσια ντεσιμπέλ δεν σημαίνουν ηχητική βαρβαρότητα, αλλά και για το πώς η οργή σερβίρεται κοφτά και αδρά, κοιτώντας ευθεία στα μάτια τον θεατή.

Το αποτέλεσμα ήταν καλλιτεχνικά αποψάτο και –εσχάτως– ευαίσθητο. Το 80% της ποιότητας του live οφείλεται στη σαρωτική παρουσία του απίθανου John Robb, ο οποίος έχει κίνδυνο στα πνευμόνια του και όταν παίζει κινείται συναρπαστικά, σαν μανιακό ανθρωποειδές που κοιτάει ευθεία. Οι ανάσες του κόβονται με λαχτάρα στις καταλήξεις των στίχων, σαν κάτι τρομακτικό να πρόκειται να συμβεί. Τρομερά επικοινωνιακός (μεγάλο πράγμα η τηλεοπτική εμπειρία), συμπεριφερόταν σαν να ένιωθε ευγνωμοσύνη για κάθε παρευρισκόμενο στον χώρο ξεχωριστά. Ήθελε να μας σφίξει το χέρι και να μάθει τα μικρά μας ονόματα, χωρίς να γίνεται αλλόκοτος και χωρίς να φαίνεται προβαρισμένη καμία του κίνηση.

Από τα τραγούδια των Membranes έλειπε παντελώς το ηχητικό λίπος: έπαιζαν στακάτα, με την πεποίθηση ότι απευθύνονται σε ένα (μικρό) κοινό που μοιράζεται μαζί τους τα ίδια χαρακτηριστικά. Το νευρικό, αδάμαστο post-punk τους είχε στρατευμένη πειθαρχία χωρίς να γίνεται ούτε στιγμή άχαρο ή αναχρονιστικό.

Μουσικά μιλώντας, τα highlights της βραδιάς ήταν το γκαζωμένο "Do Τhe Supernova", το "Black Is Τhe Colour" –με όλον τον νεοκυματικό ζόφο που έφερε στον χώρο– αλλά και το "Hum Οf Τhe Universe", το οποίο έφτιαξε ατμόσφαιρα για έναν γοτθικό κόσμο που ψάχνει απαντήσεις στο Διάστημα. Όπως είπε ο ίδιος ο John Robb, που θέλει κατά τα λοιπά να αλλάξει το όνομά του σε Yannis (για να μην είναι βαρετό), τελευταία φορά που έπαιξαν στην Αθήνα ήταν πριν από 34 χρόνια. Μάλιστα κάποιος από το κοινό φώναξε ότι ήταν παρών σε εκείνη τη συναυλία· και στοιχηματίζω ότι έλεγε αλήθεια. Το στιγμιαίο χαμόγελο του Robb όταν το άκουσε αυτό, ήταν το δικό μου highlight.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ο Δημήτρης Λιλής παρακολούθησε τη συναυλία των Future Islands σε ζωντανή μετάδοση από τη Βαλτιμόρη

Ο Άγγελος Κλειτσίκας  βρέθηκε  στην πρώτη ημέρα του In Orbit στο ΚΠΙΣΝ 

Φεγγάρι, ψυχεδελικός φωτισμός, κατανυκτική ατμόσφαιρα, ένας ήχος άλλοτε απογυμνωμένος, άλλοτε

FEATURED TODAY

Η μπάντα κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό το Maze και ο Γιώργος Καρανικόλας μιλάει στον Θανάση Μήνα για τη δημιουργία του άλμπουμ.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Αυτή την εβδομάδα γιορτάζει 1 χρόνο και 50 Παρατηρητήρια επιτυχίες, με μια εποικοδομητική συζήτηση με την Ελένη Τζαννάτου αλλά και δίνοντας το μικρόφωνο στα μέλη του ΚΨΜ.

Με αφορμή τον νέο δίσκο των Brockhampton, ο Δημήτρης Λιλής παρουσιάζει εκείνες τις rap παρέες που άλλαξαν τους όρους στο παιχνίδι.

HOT STORIES

Το 7'' λέγεται Grief και το ένα κομμάτι προέρχεται από απάντηση του Cave σε γράμμα στο Red Hand Files.

«Να ζήσει στον πραγματικό κόσμο» ήταν η προτροπή προς τη Madonna και εκείνη δεν το άφησε να πέσει κάτω.

Top